

Abuztuak 7, ostirala. Categoría MANCXS
GONZALO--UXUE 18 BEGO--MARI 08







Yo soy ese que recorre los frontones con una cámara Sony en las manos y los ojos atentos, buscando instantes que se conviertan en recuerdos.
Una mirada, un gesto, una celebración, el esfuerzo de un pelotari, la sonrisa después de un partido… pequeños momentos que quizá hoy parezcan insignificantes, pero que algún día pueden convertirse en algo mucho más grande.
En un recuerdo.
Porque los recuerdos tienen una magia especial: el tiempo no los desgasta, los hace más valiosos. Lo que hoy es una fotografía, dentro de diez, veinte o treinta años puede convertirse en un pedazo de vida.
Y llegará un día en que yo ya no estaré.
No volveré a sentarme en las gradas.
No volveré a esperar a que alguien entre en el encuadre.
No volveré a levantar mi cámara para intentar detener un instante.
Pero mis fotografías seguirán.
Quizá, olvidadas durante años en un cajón. Quizá, guardadas en una memoria, en un teléfono o en una vieja galería de imágenes. Quizá, todavía en un perfil de Instagram, en una historia que alguien decidió conservar.
Y un día, alguien volverá a encontrarlas. Y, tal vez, recuerde a uno que ya no está.
Entonces entenderé, aunque ya no pueda verlo, que todo aquello tuvo sentido.
Porque quizá ese sea el verdadero regalo de una fotografía:
hacer que alguien que ya no está pueda volver a vivir durante unos segundos.
Por eso sigo yendo a los frontones.
No solo para hacer fotografías.
Voy intentando ganarle pequeñas batallas al tiempo.
Porque sé que algún día el tiempo me ganará a mí.
Y cuando llegue ese día, solo deseo que, en algún lugar, quede una fotografía mía diciendo:
«Yo estuve allí.
Vi vuestra historia.
Y quise que nunca se olvidara.»






Ni frontoiz frontoi ibiltzen den hori naiz, Sony kamera bat eskuetan eta begiak adi, oroitzapen bihurtzen diren uneen bila.
Begirada bat, keinu bat, ospakizun bat, pilotari baten ahalegina, partida baten ondorengo irribarrea... une txikiak, agian gaur egun hutsalak diruditenak, baina egunen batean askoz ere handiagoa bihur daitezkeenak.
Oroitzapen batean.
Oroitzapenek magia berezia dutelako: denborak ez ditu higatzen, baliotsuagoak egiten ditu. Gaur egun argazki bat dena, hamar, hogei edo hogeita hamar urte barru bizitza zati bihur daiteke.
Eta egunen batean ez naiz gehiago egongo.
Ez naiz berriro harmailetan eseriko.
Ez dut gehiago itxarongo norbait enkoadraketan sartu arte.
Ez dut berriro kamera altxatuko une batez geldiarazten saiatzeko.
Baina nire argazkiek jarraituko dute.
Agian, urteetan ahaztuta kaxoi batean. Agian, memoria batean, telefono batean edo irudi galeria zahar batean gordeta. Agian, oraindik Instagrameko profil batean, norbaitek gordetzea erabaki zuen istorio batean.
Eta egunen batean, norbaitek berriro aurkituko ditu. Eta, agian, jada ez dagoen bat gogoratuko du.
Orduan ulertuko dut, nahiz eta ezin ikusi, horrek guztiak zentzua izan zuela.
Izan ere, agian hori da argazki baten benetako oparia: dagoeneko ez dagoen norbait segundo batzuetan berriro bizi ahal izatea.
Horregatik jarraitzen dut frontoietara joaten.
Ez bakarrik argazkiak egiteko.
Denborari borroka txikiak irabazi nahi dizkiot.
Badakit egunen batean denborak irabaziko didala.
Eta egun hori iristen denean, nire argazki bat geratzea besterik ez dut nahi:
«Ni han egon nintzen.
Zuen istorioa ikusi dut.
Eta inoiz ez ahaztea nahi izan nuen .»







Eskerrik asko por guardar lo que el tiempo convertirá en inolvidable.
Eskerrik asko denbora ahaztezina bihurtuko duena gordetzeagatik.
No hay comentarios:
Publicar un comentario
Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.