|
DAN NECOL--ASIER DEL RÍO |
04 |
02 |
10 |
10 |
01 |
|
R. MALDONADO--IBAI PEREZ |
10 |
10 |
08 |
03 |
10 |
domingo, 25 de diciembre de 2022
Maldonado--Ibai Perez, TXAPELDUNAK!
Agur, Kontxa Eskola!, agur Karrantza! (gazteleraz)
Llegó la hora de la despedida...
Los "hombres de pueblo" se despiden por carta, discreta, pero emotivamente, pensando lo que escriben y escribiendo lo que piensan.
Hemos estado juntos más de tres décadas, que suman muchos años y suponen miles de kilómetros recorridos; tantos como haber dado 10 vueltas al mundo siguiendo la línea del Ecuador. Y ese horizonte me deja una inmensa colección de recuerdos, ¿qué mejor regalo se le puede hacer a un coleccionista de recuerdos como yo?
Arriba, una vaca de juguete pastando en El Suceso, con Armañón al fondo.
Abajo, el monumento a la Virgen de El Suceso, patrona del Valle de Carranza,
y su plaza de toros en el barrio del mismo nombre.
En tanto tiempo, normal que haya habido algunos sinsabores, esos... ¿para que recordarlos? Me quedo con la conclusión final: fui feliz en Kontxa Eskola, fui feliz en Karrantza.
Si volviera a nacer, volvería a ser maisu y volvería a ir a Karrantza a pasar allí otras tres décadas. Con eso lo digo todo. Porque, si me paro a pensar, en Karrantza he sido más feliz que en Zierbena. Y en Karrantza he conocido a personas maravillosas e inolvidables.
Era septiembre de 1992. Yo no conocía Karrantza Harana. Mi mundo conocido hasta entonces era muy pequeño, como el de El Principito de Saint-Exupéry. Llegué a disgusto y muy a mi pesar. De lo que vi, no me gustó ni el edificio escolar, ni los métodos de enseñanza, ni el horario de clases, ni el mimeógrafo con el que se hacían fotocopias, ni buena parte del claustro... pero me adjudicaron 2º EGB y en mi clase estaban Romina, Aitziber, Cristina, Nekane, Davinia, Ixone, Sheila, Nati, Hugo, Aritz, Dani, Endika, Alfredo, Maikel... Y algo o mucho tuvieron que influir en mí esos niños y esas niñas, porque ya no me quise marchar, ya no quise ir a ninguna otra escuela, me quedé para siempre, 30 años más.
Antes de llegar a Karrantza, ya acumulaba cinco cursos de maisu, en diferentes escuelas, y con experiencias muy diversas y gratificantes, pero en Karrantza empecé a sentir que mi trabajo era mi afición favorita. Eso son palabras mayores. Cuando consigues ser feliz en tu trabajo, trabajar no te cuesta, se convierte en placer.
Naturgune ("El Mato") y la historia de un Quijote hecho realidad
A Karrantza llegué siendo maisu por titulación, pero allí aprendí a serlo. En mi opinión, del Rober de 1992 al de 2020 hay poco de parecido. Antes me apoyaba en los deberes, ahora no; antes quería tener libros de texto; ahora, no. Antes necesitaba los exámenes; ahora, no. Antes creía en el sistema educativo; ahora, no. Antes creía que lo sabía casi todo; ahora creo que no sé casi nada. Antes era exigente; ahora, a los que exigí, les quisiera pedir perdón.
El objetivo primero de la escuela es enseñar. Error. Porque el objetivo primordial de la escuela debería ser educar. En el siglo XXI, aprender se aprende solo, pero para educar necesitas de alguien, de su ejemplo.
Nada hay en una escuela más gratificante que la feliz sonrisa de un niño
Excelentes experiencias de tutor, cientos de niños y niñas tutorizados, en la extinta EGB y en Primaria. Proyecto ACEX en la biblioteca. Extraescolares, huerto escolar, Comedor Escolar (monitor y encargado), Transporte Escolar, Coordinador de Agenda 21. Excursiones, barnetegis, viajes de estudio, escuelas viajeras..., Skipy el hamster, puzzles, poesías, teatros, exposiciones, fiestas escolares, Euskal Ezkontza, Udazkeneko irteerak, El Mato de 2008, El Mato de 2017 y cursos posteriores, Secretaría, Jefatura de Estudios, Dirección...tres décadas muy enriquecedoras personal y profesionalmente.
Mis 30 años en Karrantza se resumen fácil: llegué a disgusto un día, fui feliz durante 30 años y abandoné decepcionado. Me quedo con los 30 años. Lo demás, duró un momento, como el paso de una estrella fugaz...
Todas las historias tienen un final y no siempre pueden elegirle los protagonistas. Curso 2020/21, en pandemia, tutor de 6. maila. No me perdí ni una hora de clase en todo el curso, algo muy poco frecuente. Disfruté, fui feliz con mis 13: Maialen, Haydee, Jone, Alaitz, Iraia, Izaro, Yumalai, Eneko, Aimar, Aner, Cristian, Asier y Egoitz. Final de curso inolvidable con las tres salidas por la Vía Verde, las tres recorriendo a pie Karrantza y visitando más de 40 de sus barrios y el día de playa en mi pueblo. Y la emotiva despedida.
Y, ¿quién lo iba a decir?, a poco de comenzar el siguiente curso, todo era diferente dentro de mí. Ya no me sentía útil, ya no quería estar donde estaba, comía en soledad, huía de las personas, no encontraba mi sitio, sin gela, sin mesa, sin ordenador... con mi mochila sin saber dónde dejar, con mis cocineritas me desahogaba, en Naturgune empecé a llorar. No sé si era yo o era la realidad. Pensé que ya sobraba, que ya no pintaba nada, que ya estaba de más, que ya nadie me necesitaba, ni me iba a necesitar. Los horarios, el PEC, el PAC, la Formakuntza, las becas... y esa burocracia que es urgente y no deja tiempo para lo importante, que es todo lo demás. Mis amigos ocupados, yo empecé a sentirme solo, cada día un poco más. Buscaba un sitio que no encontraba por mucho que buscara. Y me aparté, porque apartarse es un modo de respetar. Me aislé, no quise nunca más volver, no quise ni a quien llamaba contestar. Por la puerta de atrás, la de delante era Salud Mental. No era el final que esperaba, pero... los deseos son sueños que, a menudo, no se cumplen al despertar. Ya está. Esas cosas pasan, y cuando pasan y se van, solamente quedan los buenos recuerdos y eso es lo que yo quiero recordar.
Mis amigas, siempre os guardaré en mi corazón, por tanto cariño que me regalasteis.
Cada noche vienen mil recuerdos a visitarme:
Hubo un tiempo en que entraba por el patio y veía a un niño menudito apoyado en las frías columnas del pórtico, cabizbajo, huyendo del mundo que tenía a su alrededor, queriendo hacerse invisible... Yo le gritaba desde lejos: -¡Iván!. Saltaba las escaleras , venía corriendo, daba un salto como un gato y se me abrazaba como si fuera a ser el último abrazo de su vida. ¡Hay en la vida tan pocos momentos como ese!
Txapulín venía a mi mesa, se me sentaba en las piernas, me empezaba a tocar las cejas y me decía: --Maisu, tú no tienes cejas, tienes viseras. ¡Qué momentos!
Iskander era un niño matemático, una mente prodigiosa, pero no sonreía, solamente calculaba. Un día empezó a sonreír, se reía de mis gestos, de mis dichos, de mi forma de dar clase... le hice decenas de fotos sonriendo. Yo no quería que sacara un 10, quería que interpretara un poema, que actuase en un teatro, que contara un chiste... Su ama me felicita desde entonces cada 25 de noviembre.
Se acababa el ciclo y era la despedida. Se pintaron un corazón en la mejilla y pusieron mi nombre dentro: Maider y Nekane. Esa foto es mi tesoro. Fueron mis alumnas. ahora son andereños.
Josetxu, el mejor amigo que tuve en Karrantza. Salió de una clase de 8º EGB.
Izaskun me dijo que me regalaría una foto de los dos jugando a pala y una carta. Y lo hizo. También me dijo que cuando se casara me invitaría a su boda. Y también lo hizo. Años después, di clase a sus dos tesoros.
Un maisu siempre sueña con tener el alumno perfecto. Yo lo encontré: Oier Mazón. Poco después fui tutor de su hermana Ane y empecé a dudar de quién era mejor. Increíble. Un vídeo de Ane recitando un poema lo habré visto tantas veces... y sigo viéndolo.
Hay alumnos que no son buenos en Matematika, hay alumnas que no son buenas en ortografía... ¿Y qué importa? Se trata de lograr que no sufran en la escuela por sus carencias, sino de que disfruten y nos muestren sus virtudes, como Ehari Alakano interpretando. Al fin y al cabo, yo sé muy poco y llegué a director.
Cada noche vienen mil recuerdos a visitarme.
Y yo les abriré el balcón de mi memoria.
Tengo una lista interminable de agradecimientos selectivos y sinceros:
Inspección, Berritzegunes (antes, COP), Ayto. Karrantza (personal y políticos), Ambulatorio de Karrantza, AMPA, Cocineras, conserje, garbitzailes, monitoras de comedor, transporte y extraescolares, alumnado de Karrantza y Lanestosa, familias, carranzanos de a pie, alumnos y alumnas en prácticas, hezitzailes, maisus y andereños...
Agur Kontxa Eskola!, agur Karrantza! (euskaraz)
Agur esateko ordua iritsi zaigu...
"Herriko
gizonek", gutunez agurtzen dute: idazten dutena pentsatuz eta pentsatzen dutena idatziz. Hori bai,
diskrezioz eta emozioz beteta.
Hiru hamarkada baino gehiago eman ditugu elkarrekin, bai, urte asko dira eta milaka kilometro eginak ere, Ekuadorreko lerroari jarraituz munduari 10 bira eman izana bezainbeste.
Eta zerumuga horrek ikaragarrizko oroitzapen sorta uzten dit, eta ni oritzapen bildumazalea izanik…urte horietan bizi izandakoaz baino opari hoberik izan al dut?
1992ko iraila zen. Munduaren zati oso txiki baten berri baino ez neukanez (Saint-Exupéry-ren “El Principito” bezala), Karrantza Harana ez nuen ezagutzen. Gogo barik eta atsekabetuta ailegatu nintzen. Ikusi nuenetik, ez zitzaidan gustatu ez eraikina, ez irakaskuntza-metodologiak, ez ordutegia, ez fotokopiak egiteko orduan erabiltzen zen mimeografoa, ezta klaustroaren zati handi bat ere…Baina OHO (EGB)-ko 2. maila eman zidaten, eta nire ikasgelan Romina, Aitziber, Cristina, Nekane, Davinia, Ixone, Sheila, Nati, Hugo, Aritz, Dani, Endika, Alfredo, Maikel... zeuden, eta denboraren poderioz konturatu naiz neska mutil horiek zerbait edo asko eragin zidatela, jada, ez bainuen beste eskola batera alde egin, betiko geratu nintzelarik, 30 urte gehiago.
Karrantza deskubritzea merezi duen mundua da. Nik bertako auzo guztiak ezagutu nahi izan nituen eta lortu nuen, denetan egon nintzen, baita han bizitzen geratu ere denboraldi batzutan. Itsasoa falta zitzaidan eta hotza soberan nuen, baina... Zierbenatik esaten badute kostaldeko herri ederra dela (hala izan zen, baina jada ez da), Karrantza iragarriko ez den bazter eder eta sakabanatuko haran berde bikaina da, edozein urtarotan: neguan, udan, udaberrian edo udazkenean gozarazten zaituen.
Karrantzara iritsi
aurretik, 5 urte neramatzan maisu lanetan, hainbat eskolatan egon nintzen eta esperientzia anitz eta atseginak izan
nituen, baina Karrantzan irakasle lana
nire zaletasunik gogokoena zela
sentitzen hasi nintzen. Horrek bai hitz potoloak! Lanean zoriontsu izatea
lortzen duzunean, lan egitea ez zaizu kostatzen, plazer handia bihurtzen da.
Karrantzara maisu titulazioarekin
ailegatu nintzen, baina bertan maisu izaten ikasi nuen. Nire ustez, 1992tik
lanean hasi zen Roberretik 2020an zegoen Roberrera alde nabaria dago. Lehen
etxeko lanetan oinarritzen nintzen, orain ez; lehen testuliburuak eduki nahi
nituen; orain ez. Lehen azterketak behar nituen; orain ez. Lehen,
hezkuntza-sisteman sinesten nuen; orain, ez. Lehen, ia dena nekiela uste nuen; orain, berriz, ez dakit
ia ezer ere ez. Lehen zorrotza nintzen; orain haiei barkamena eskatu nahi nieke.
Eskolaren lehenengo helburua irakastea da. Akats galanta. Eskolaren helburu nagusia heztea izan beharko litzateke. XXI. mendean, ikasi bakarrik ikasten da, baina hezteko norbaiten eredua behar duzu.
Bihotzetik ateratako musua, lagunak!
Tutore bezala esperientzia bikainak, ehunka haur tutorizatuak, desagertutako OHOn eta Lehen Hezkuntzan. ACEX proiektua liburutegian, eskolaz kanpoko jarduerak, eskola-baratzea, eskola-jantokia (begiralea eta arduraduna), eskola-garraioa, Agenda 21eko koordinatzailea. Txangoak, barnetegiak, ikasketa-bidaiak, eskola bidaiariak..., Skipy hamsterra, puzzleak, olerkiak, antzerkiak, erakusketak, eskola-festak, Euskal eskontza, udazkeneko irteerak, 2008ko El Mato, 2017ko eta ondorengo ikasturteetako El Mato, idazkaria, ikasketa-burua, zuzendaritza... hiru hamarkada bai pertsonalki zein profesionalki oso aberasgarriak izan direnak.
Karrantzan emandako 30 urteak erraz laburbiltzen dira: egun
batean gogo barik ailegatu nintzen, 30 urtez zoriontsu izan nintzen
eta huts emanda utzi nuen. 30 urterekin geratuko naiz.
Gainerakoak, une txiki batez iraun
zuen, meteoro bat pasatzen ikustea bezala...
Marko eta biok. Kontxan egondako azken hamarkadan, Marko lankide eta lagun izan dut. Bera, praktikotasun erregaia erabiltzen; neu, sentimentaltasunarena, agian. Hala eta guztiz ere, bikote batua osatu dugu eta bion arteko kontakizun asko bizi izan ditugu. Ziur nago, bera nitaz oroituko dela urrutiko, neu berdin berataz. Markok eskolan Roberren falta handia sentituko duelakoan nago. Hala izatekotan, egunen batean hurbilduko nintzateke nire besarkada eramateko. Agian, izango dudan guztia izango da, "hombres de pueblo"-koak garenok gauza gutxi daukagu emateko eta.
Istorio guztiek amaiera
dute, eta protagonistek ezin dute beti amaiera hori aukeratu. 2020/2021 ikasturtea, pandemian, 6. mailako
tutorea. Ikasturte osoan zehar ez nuen ordurik galdu (hau bai ezohiko gauza). Benetan gozatu egin nuen,
zoriontsu izan nintzen nire 13ekin: Maialen, Haydee, Jone, Alaitz, Iraia,
Izaro, Yumalai, Eneko, Aimar, Aner, Cristian, Asier eta Egoitzekin. Ikasturte
amaiera ahaztezina: 3 irteera Bide Berdetik; beste hirurak Karrantzatik oinez,
40 auzotik gora bisitatuz; nire herriko hondartzara joan ginen egun paregabea; eta emozinoz betetako agurra.
Eta nork esango luke hori? Hurrengo ikasturtea hasi eta segituan, dena desberdina zen nire barnean. Daborduko ez nintzen baliagarri sentitzen, nengoen lekuan ez nuen egon nahi, bakardadean jaten nuen, lankideengandik alde egiten nuen, ez nuen nire lekua aurkitzen, gelarik gabe, mahairik gabe, ordenagailurik gabe... motxila non utzi ez nekiela, sukaldari maiteekin asaskatu egiten nintzen, Naturgunen negar egiten nuen. Ez dakit ni nintzen edo errealitatea zen baina eskolan soberan nengoela, ez nuela ezer pintatzen, inork ez ninduela behar eta ez ninduela beharko pentsatzen hasi nintzen. Hau da, 30 urtetan hain zoriontzu izandako eskolan ez nintzela balioko nuen nire buru barruan.
Ordutegiak, IHP,
IUP, Formakuntza, bekak eta burokraziaz betetako abar luze bat beti premia dutenez, ez dute astirik uzten garrantzitsuagoak diren
gainerako beste gauza guztientzat. Nire bihotzeko lagunak lanarekin gainezka, eta ni bakarrik sentitzen
hasi nintzen, egunetik egunera gehiago.
Aurkitzen ez nuen leku baten bila nenbilen,
eta baztertu egin nintzen, niretzat baztertzea errespetatzeko-modu bat
delako. Isolatu egin nintzen, ez nuen telefonoz deitzen zidanari erantzun nahi ere. Atzeko atetik joan nintzen, aurrekoa Osasun Mentalarena zen. Ez zen
espero nuen amaiera, baina... desioak askotan esnatzean betetzen ez diren
ametsak dira. Beno… Kitto. Gauza horiek gertatzen dira, eta gertatu ostean,
oroitzapen onak baino ez dira lotzen, eta hori da nik gogoraratu nahi dudana.
Behin eta berriro begiratu arren, nire buruaren isla besterik ez dut ikusten...
Kontxa Eskolako jantoki zerbitzua eta bertako langileak askotan ematen zaien garrantzia baino gehiago daukate. Bai, oso inportanteak dira eta nire kasuan langile ez ezik lankide apartak izan dira.
Gauez, mila oroitzapen
etortzen zaizkit bisitan. Gauez... mila oroitzapen...
Garai batean, egunero
patiora sartu bezain pronto ume bat atariko zutabe hotzen kontra, burumakur,
inguruan zeukan mundutik ihesi, ikusezin bihurtu nahirik ikusten nuen ... Nik
urrutitik oihu egiten nion: -Ivan! Eskaileretatik salto, eta ziztu bizian niregana hurbildu eta egunero bere bizitzako azkengo balitz
bezala, kriston besarkada ematen zidan.
Bizitzan horrelako une gutxi daude!
Txapulin nire mahaira
etortzen zen, nire gainean jesarri eta bekainak ukitzen hasten
zitzaidan esanez: - Maisu, zuk ez duzu bekainik, biserak dituzu. A zelako
uneak!
Iskander matematiko paregabea zen, adimen ikaragarria
zuen, baina ez zuen irribarrerik botatzen, kalkulatu besterik ez zuen egiten.
Egun batean irribarrez hasi zen, nire
keinuez, nire esaerez, nire eskolak
emateko moduaz... barre egiten zuen. Hamaikatxu argazki egin nizkion
irribarrez. Nik ez nuen 10 bat ateratzerik nahi, olerkiak errezitatu, antzeztu,
txisteak kontau…egitea lortu nahi nuen. Harrezkero, bere amak azaroaren 25ean,
urtero zoriontzen dit.
Zikloa amaitu eta agur esateko ordua ailegatu zen.
Masailean bihotz bat margotu eta nire
izena jarri zuten: Maider eta Nekane. Argazki hori nire altxorra da. Nire
ikasleak izan ziren eta orain eurek ere
irakasleak dira.
Josetxu Eletxigerra, Karrantzako
lagunik onena, OHOko 8. mailatik atera zen.
Angelen bideotxoak Karrantzako jendea imitatzen. Hori bai paregabea! Angel mutiko lotsatia zen, baina ekintza honetan barruan izkutatuta zeraman jatortasuna ateratzen zuen.
Irakasle baten ametsa ikasle perfektua topatzea da. Nik aurkitu nuen: Oier Mazón. Handik gutxira, bere arreba Ane-ren tutorea izan nintzen, eta zalantzan jarri nuen nor ote zen hoberena. Sinestezina benetan zelako anai-arrebak diren! Ane olerki bat errezitazten dagoen bideoa hainbeste aldiz ikusi dut... eta oraindik ere ikusiko ditudanak!.
Ikasle batzuk matematikan ez dira onak, beste batzuk ortografian... eta zer axola dio? Ze garrantzi du horrek? Kontua da euren bertuteez gozatzea eta plazaratzea gabezien sufrimenduaren ordez, Ehari Alakanok olerkien interpretazioz egiten duen bezala. Azken finean, nik ez dut inoiz asko jakin, eta egun batean zuzendari izatera iritsi nintzen.
Eskola batean ez dago ezer atseginagorik haur baten irribarre zoriontsua baino.
Denboraren poderioz pentsatu/ikasi
dut maisu bat ezin dela zoriontsuago izan bere eskolako haurrak
irribarrez ikustea baino. Gainerako guztia bigarren mailakoa da.
Kontxa eskolako nire oroitzapenen bilduma honelako irudiz beteta dago.
Ez dago dirurik!
Aberatsa naiz!-ANIMATION.gif)
Mi colección de recuerdos de Kontxa Eskola está lleno de imágenes como ésta.
Gauez, mila oroitzapen
etortzen zaizkit bisitan. Gauez, mila oroitzapen.
Aingeru: errespetua, hezkuntza, adiskidetasuna, apaltasuna, xumetasuna, ahalegina... Adoptatu egingo nuke! Beti nirekin egongo da.
Gauez, mila oroitzapen etortzen zaizkit bisitan. Gauez, mila oroitzapen.
Hiru hamarkada ikastetxe berean egoteak duela 20 urte baino gehiago ikasle izan zenituen gurasoen haurrak hurbiletik ezagutzeko aukera ematen dizu. Orduan, gauza asko ulertzen dituzu, eta horrek zure lanean laguntzen dizu, eta hori zure egunerokotasunean oso atsegina da. Aner.... Ruben.... Leticia...
Kontxa eskolako ikasle guztiek beti lagundu didate, beti egin dutelako ekarpenen edozer gauza (zereginak, proiektuak, ametsak...) aurrera ateratzeko. Kontxa eskolako umeak nire ikasleak izan dira, baina baita nire laguntxoak, nire laguntzaileak eta Karrantzan hiru hamarkada baino gehiago geratzeko nire benetako arrazoia ere. Bihotz-bihotzez beti eskertuko dizuet. Bai, beti.
Gauez, mila oroitzapen etortzen zaizkit bisitan. Gauez, mila oroitzapen.
Eta nik nire memoriaren
balkoi erraldoia irekiko diet.
Amaitzeko, nire eskerrik beroenak eta zintzoenak emateko zerrenda amaigabea daukat: Ikuskaritza, Berritzeguneak (lehen COOP), Karrantzako Udala (langile eta politikariak), IGE (AMPA), sukaldariak, atezaina, garbitzaileak, jantokiko begiraleak, garraioa eta eskolaz kanpoko ekintzetako monitoreak, Karrantzako eta Lanestosako ikasleak, praktiketako ikasleak, familiak, karrantzatarrak, hezitzaileak, eta estimu handiz agur honetan izendatutako irakasleaz gain, hainbat eta hainbat maisu eta andereño...
Nahi dutenentzat besarkada bat!
ZORIONAK ETA URTE BERRI ON!







-ANIMATION.gif)







-ANIMATION.gif)




