(Aproveché mi visita a ISPASTER para volver a pasar por el molino que me inspiró el nombre de mi blog en 2012).
Hay nombres que no se eligen; son ellos quienes terminan encontrándote.
En 2012, cuando decidí dar vida a mi blog, pasé días buscando un nombre que fuera mucho más que un simple título. Entonces, casi por casualidad, apareció ante mí el molino Aixeder. En ese instante sentí que ya no tenía que seguir buscando. Aquel viejo molino representaba exactamente lo que quería transmitir: la paciencia de quien espera, la ilusión de quien nunca deja de buscar y la fuerza de quien permanece firme frente al paso del tiempo.
Y el sobrenombre nació por sí solo, como si siempre hubiera estado esperándome:
Beti zain, beti bila.
Siempre esperando, siempre buscando.
Izen batzuk ez dira aukeratzen; haiek aurkitzen zaituzte azkenean.
2012an, nire blogari bizia ematea erabaki nuenean, egunak eman nituen izen soil bat baino askoz gehiago izango zen izen baten bila. Orduan, ia kasualitatez, Aixeder errota agertu zitzaidan aurrean. Une horretan sentitu nuen ez nuela bila jarraitu behar. Errota zahar hark zehazki adierazten zuen zer transmititu nahi zuen: itxaroten duenaren pazientzia, bilatzeari inoiz uzten ez dionaren ilusioa eta denboraren joanaren aurrean tinko irauten duenaren indarra.
Eta ezizena berez sortu zen, beti nire zain egon izan balitz bezala:
Beti zain, beti bila.
Siempre esperando, siempre buscando.









No hay comentarios:
Publicar un comentario
Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.