domingo, 15 de noviembre de 2026

¡¡¡A fuego con GALIPA!!!

     Ibai Perez, a fuego con GALIPA.     

Emaitzei dagokienez, astea ez zen ondo hasi: aste barruan jokatutako hiru partidak galdu genituen, eta ostiralean, berriz, zortzi partidatik hiru besterik ez genituen irabazi. Horrenbestez, larunbata balantze kaskarrarekin hasi genuen: hiru garaipen eta zortzi porrot.

La semana empezó mal, en cuanto a resultados se refiere, ya que se perdieron los tres partidos que jugamos entre semana y de los ocho que disputamos el viernes, solamente  ganamos tres; así que   nos despertamos el sábado con un balance muy negativo: tres victorias y ocho derrotas.

Zorionez, larunbatean Mungian (Maldonado anaiak gomazko paletan) eta Zaratamon (Silver-Arkaitz frontenisean) jokatutako bi partidak irabazi genituen. Horrela, emaitzak zertxobait hobetu genituen, bost garaipen eta zortzi porroteko balantzea lortuz, igandean jokatu behar genituen lau partiden zain.

Afortunadamente, el sábado ganamos en Mungia (los hermanos Maldonado a paleta goma) y Zaratamo (Silver--Arkaitz a frontenis), los dos partidos  de ese día y ya mejoramos algo, poniéndonos en cinco victorias y ocho derrotas, a la espera de los cuatro partidos del domingo.
     Iker Hormaetxe     

Eskola kiroleko bi garaipenek, Bakion eta Zierbenan lortutakoek, egoera hobetu zuten. Zazpi garaipen eta zortzi porrot genituen jada, fronteniseko derbia alde batera utzita; izan ere, gure klubeko bi bikote elkarren aurka aritu zirenez, garaipena eta porrota etxean geratu ziren.

Con las dos victorias en eskola kirola, en Bakio y en Zierbena, ya se veía de otra manera, sumando siete victorias y ocho derrotas, más el derbi de frontenis, que no cuenta, porque al enfrentarse dos parejas de nuestro club, pues, una gana y otra pierde.

Eta horrela iritsi ginen igande arratsaldera, aste osoko 17 partidetako azken neurketaren atarian. Ibai Perez eta Ander Seoanek gomazko paletan Elorrioko Hori Hori A taldearen aurka lortutako garaipenari esker, ostiralean oso beltz ikusten genuen astea beste modu batera amaitzea lortu dugu: zortzi garaipen eta zortzi porrot, gehi derbiko garaipena.

Y así llegábamos a la tarde del domingo, con el partido que cerraba la semana de 17 partidos. Con la victoria de Ibai Perez--Ander Seoane en paleta goma ante  los de Elorrio (Hori Hori A), lo que el viernes pintaba muy negro, hemos conseguido acabar al 50%, es decir, ocho victorias y ocho derrotas, más el derbi.
     TCV, Zierbena Pilota Eskoleko umetxoa     

Joan den astea oso ondo joan zitzaigun: jokatutako 21 partidetatik 16 irabazi genituen. Beraz, segi horrela, Galipa!

Está bien. Que la semana pasada nos fue muy bonito, ganando  en 16 de los 21 partidos que tuvimos. Así que... a seguir.

Zierbenako GALIPA ya suma 135 partidos disputados desde que comenzó en septiembre la temporada 2026/27  (no se incluyen los del I Open Bizkaia Frontenis, que fue  un torneo de nueva creación y experimental, disputado    a finales de agosto y hasta el 12 de septiembre, y en el que Maeztu--Arkaitz   trajeron para Zierbena la primera txapela de la temporada (https://haixeder.blogspot.com/2026/09/txapela-para-galipa.html).

Zierbenako Galiparen bandera eta armarria harrotasunez astindu ziren Argentinako Munduko Txapelketan, gure koloreak, gure nortasuna eta Galiparen bihotza mundu osora eramanez. Eskerrik asko Mateo Billorou,  Román Maldonado, Ibai Perez eta Agustín Maldonado!!!

Aurreikusi nuen nire seigarren zentzua ohartarazten ari zitzaidala: aurtengoa urte gogorra izango zen klubarentzat. Entrenatzeko ordu gutxi izatea, pilotari kopurua murriztea, pilotarien erabilgarritasunean izandako eragozpenak, Munduko Txapelketara joandako nazioarteko pilotariak, gure klubari kalte egiten dioten eta mesede egiten ez dioten erabaki eta araudiak, jarrerak... Horrek guztiak oso koktel negatiboa osa zezakeen.

135 partida (123 federatu eta 12 eskola kirolekoak).
72 garaipen.
57 porrot.
+ Galipako bikoteen arteko 6 derbi.

Ya anticipé que mi sexto sentido me estaba avisando de que este año iba a ser un año duro para el club: escasas horas para entrenar, reducción del número de pelotaris, impedimentos en la disponibilidad de los pelotaris, internacionales que se iban al mundial, decisiones y reglamentos que  perjudican y no favorecen a nuestro club, actitud... todo junto podía ser un cóctel altamente negativo.

135 partidos (123 federados y 12 escolares).
72 victorias.
57 derrotas.
+ 6 derbis entre parejas de Galipa.
     Nagore R eta Ainara PL     

Oraindik bide luzea dugu egiteko, Bizkaiko Txapelketa Gabonak arte ez baita amaituko. Partida asko ditugu oraindik aurretik. Datorren astean, esaterako, 18 partida jokatuko ditugu. Gabonak baino lehen 200 partidara hurbilduko gara; beraz, oraindik badugu mendiko azken aldapa igotzeko.

Eutsi, Galipa! Tontorrera iritsi arte, lanean eta borrokan jarraituko dugu!

Todavía queda mucha cuesta por subir, que hasta Navidad no se acaba el Campeonato de Bizkaia. Nos quedan aún muchos partidos. La próxima semana disputaremos 18 partidos en total. Estaremos cerca de los 200 partidos antes de Navidad, así que nos queda la cima del monte por andar.

Resumen por modalidades:

PALETA CUERO: mantenemos las dos plazas (1ª y 2ª) para el próximo año. No es poco. La participación de nuestros tres internacionales en el Mundial y las dificilmente comprensibles decisiones de la BEPF nos han perjudicado claramente. 

Nos cuesta entender la decisión de la BEPF de no aplazar la eliminatoria de 1/4 de final a Román Maldonado--Ibai Perez, mientras   estaban  disputando el Mundial con Argentina y Euskadi (tampoco a Seoane--Agustín Maldonado). Respetamos la decisión, pero no la compartimos.

Al final, ganó Armintza la txapela de 1ª categoría, con Unda--Del Río, a quienes nuestra pareja les endosó 04-15 y 11-15 en el frontón de Armintza en su enfrentamiento en la liga.  Y también ganó Armintza la txapela de 2ª, con Zabala--Paramo, a quienes nuestra pareja (Seoane--Agus Maldonado) les venció en Zierbena 15-09 y 15-08  en su enfrentamiento en liga. Pues, nada, zorionak a Armintza, que también se llevó al txapela de 3º categoría.

FRONTENIS: Bien, de notable para arriba merece nuestra sección de frontenis. 31 partidos jugados, 18 victorias, nueve derrotas y cuatro derbis entre parejas del club. Hay que especificar que en frontenis tenemos cuatro parejas en competición y tres de ellas juegan en 1ª categoría de Bizkaia, categoría en la que hay un total de ocho parejas. La otra  juega en 2ª categoría.

PGM (paleta goma masculina): Sobreviviendo. 32 partidos, 19 victorias y 13 derrotas. Con los tres internacionales defendiendo las dos parejas de 1ª categoría, aplazando la BEPF dos jornadas a Ibai Perez, pero negando el aplazamiento a los hermanos Maldonado, pues, el agravio comparativo es avidente, pero... Buen rendimiento de la pareja de 2ª categoría, con David A.--Aimar Guti y poco más que añadir. Las liguillas siguen en marcha y hay  jornadas para  sobreponernos.

PGM (paleta goma femenina): 33 partidos, 12 victorias y 21 derrotas. Destacar la trayectoria de Garazi--Silvia y animar  a las otras tres parejas, porque   tampoco se les puede  exigir nada, dadas las circuntancias, porque cada uno sabe lo que le aprieta su zapato.
TRINKETE: Recién empezado el campeonato, poco podemos decir... ocho partidos, cuatro victorias y cuatro derrotas.

PALA CORTA:  Acaba de comenzar el campeonato y ha comenzado muy bien, con dos victorias en los dos primeros partidos. 

     Iker Amezaga, KURENE     

   Jaime "Chendengue", el último en debutar en Galipa     
 
ESKOLA KIROLA / DEPORTE ESCOLAR (paleta  cuero): a finales de octubre echó a andar, 12 partidos, nueve victorias, dos derrotas y un derbi. Nuestros txikis han  comenzado muy biern.
Iker B--Unax M.                                                                            Niko P--Izan G.

Elkarrekin lortutako lehen garaipenaren besarkada.


La BEPF resolvió que no tenía derecho a que le aplazaran su partido
 y no pudo ser campeón de Bizkaia, con su amigo Ibai Perez, 
pero ahora es...
¡¡¡Munduko txapelduna!!!

     LO MEJOR DE ESTA JORNADA     
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&




&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&


viernes, 13 de noviembre de 2026

Cartelera Galipa en Zierbena

 

Aste honetan beste 17 partida jokatuko dira, eta horiekin 135era iritsiko gara Bizkaiko Txapelketa irailean hasi zenetik. Aste honetako partidetatik, lau gaur jokatuko dira, eta beste hiru igandean, Zierbenako Kiroldegiko frontoian.

Esta semana, 17 partidos más, y con ellos ya alcanzaremos los 135 disputados desde que empezó el Campeonato de Bizkaia en septiembre. De esos 17 de esta semana, cuatro se juegan hoy y tres más el domingo en el frontón del Kiroldegi de Zierbena.

Gure pilotariak aste honetan Bizkaiko hainbat frontoitan ere arituko dira: Bermeon, Bakion, Elorrion, Mungian, Zaratamon, Berangon... baita Abadiñoko eta Bilboko Bizkaia Frontoiko trinketetan ere.

Nuestros pelotaris también visitan  esta semana numerosos frontones de Bizkaia: Bermeo, Bakio, Elorrio, Mungia, Zaratamo, Berango... y los trinquetes de Abadiño y del Frontón Bizkaia (Bilbao).


Aurrera, Galipa! Partida bakoitzean, ilusioa, ahalegina eta talde-giroa. Elkarrekin, urrunago! GORA GALIPA!


martes, 10 de noviembre de 2026

El precio de no saber


El que no sabe lo que quiere,
a veces, pierde lo que tiene,
y, a veces, descubre
que perdió exactamente lo que quería.


Nahi duena zer den ez dakienak,
batzuetan, daukana galtzen du,
eta, beste batzuetan,
galtzen duena, hain zuzen,
nahi zuena zela deskubritzen du.

Heridas y cicatrices


"La victoria es ser capaz de convertir en cicatrices las heridas."

"Garrantzitsuena zauriak orbain bihurtzeko gai izatea da."


"Hay quienes creen que no van a volver a tener sed... 
y rompen el vaso".

«Batzuek, berriro egarririk izango ez dutelakoan, 
edalontzia hausten dute"

Lo que el viento no pudo llevarse...


"¿Cómo voy a culpar al viento del desorden que hizo,
si fui yo quien abrió la ventana?"
Frase atribuida a Mario Benedetti (1920-2009)

Nola egotzi haizeari eragin zuen nahasmena, 
leihoa ireki nuena neu izan banintzen?

jueves, 5 de noviembre de 2026

Itxurazko munduan, benetako izatea

Zein sakona den Franz Kafkaren gogoeta hau:


«Nire buruaz lotsatu nintzen, konturatu nintzenean bizitza maskara-festa bat dela eta ni nire benetako aurpegiarekin bertan parte hartu nuela».


Kafkak gogorarazten digu zein zaurgarri bihur gaitezkeen benetakoak izateagatik, itxurakeriaz beteriko mundu honetan. Asmoak ezkutatzen dituzten aurpegiz, mina disimulatzen duten irribarrez eta dena esaten ez duten hitzez inguratuta bizi gara. Eta, bat-batean, oharkabean, gure benetako aurpegia erakusten dugu: maskararik gabe, agerian, garen bezalaxe.


Ausardia-ekintza da, baina inozentzia-puntu bat ere badu; izan ere, itxurakerien dantza horretan, benetakoa izateak gaizki ulertuak, minduak edota baztertuak izateko arriskua dakar.


Lotsa kontraste horretatik sortzen da: batzuek beren ahuleziak ezkutatzen dituzten bitartean, guk geureak agerian uzten ditugu. Agian, lotsa hori ez da ahulezia, indarra baizik. Benetako aurpegiarekin parte hartzea hipokrisiaren aurkako oihu isila da, benetakotasunak baduela inongo maskarak imitatu ezin duen distira gogorarazten digun mezua.

Qué profundo fue cuando Franz Kafka escribio: 

"Sentí vergüenza de mi mismo cuando me di cuenta de que la vida es una fiesta de máscaras y yo participé con mi rostro verdadero."

Kazka nos recuerda lo vulnerable que es ser auténtico en un mundo lleno de apariencias. Vivimos rodeados de rostros que esconden intenciones, de sonrisas que disimulan dolor, de palabras que no lo dicen todo. Y, entonces, sin aviso, mostramos nuestro verdadero rostro, sin máscaras, expuesto, real. 

Es un acto de valentía, pero también de ingenuidad,  porque, en medio del baile de las apariencias, ser genuino es arriesgarse a ser incomprendido, herido o, incluso, rechazado. 

La vergüenza nace del contraste: mientras unos protegen sus fragilidades, nosotros mostramos las nuestras. Porque, tal vez, esa vergüenza no sea debilidad, sino poder. Participar con el rostro verdadero es un grito  silencioso contra la hipocresía, un recordatorio de que la autenticidad tiene un brillo que ninguna máscara puede imitar.

Reflexión de Andrea Martínez, 
que, casualmente, encontré en su instagram 
y yo me he tomado la licencia de compartiros,
  tras traducirlo a Euskera.

miércoles, 4 de noviembre de 2026

67 urterekin...


67 urterekin hasten da bihotza ulertzen
bizitza ez dela neurtzen
esku artean izan dugunaren arabera,
baizik eta besarkatu ditugunen arabera,
oraindik eman ditzakegun besarkaden arabera,
eta bizitzak urrundu arren
gure bihotzean betiko geratzen diren lagunen arabera.

Ikasi dut arrazoia izateak
ez duela beti merezi eztabaidan galtzea;
badirela irabazten diren borrokak
baina ariman zauri sakonak uzten dituztenak.
Batzuetan, bakea da garaipenik ederrena,
eta isiltasuna, hitzik zentzuzkoena.

Ikasi dut denbora
uste baino azkarrago doala;
atzo, etorkizunarekin amesten nuen,
eta gaur, atzean utzitako bizitzari begiratzen diot,
bihotza oroitzapenez beteta,
eta arima bizitako uneen oihartzunez.

Dagoeneko ez naute txunditzen
diruak, tituluek, ezta botereak ere.
Bihotz oneko pertsonak hunkitzen naute,
eskertzen dakitenak,
ezer espero gabe eskua luzatzen dutenak,
eta zerbait behar dutelako ez,
zurekin egon nahi dutelako deitzen dizutenak.

Betiko izango zirela uste nuen
adiskidetasunak eta maitasunak ezagutu ditut,
uda bakar baten iraupena izan zutenak.
Eta, aldiz, bihotzean mundu oso bat zeramaten
jende apala ere ezagutu dut,
esku hutsik baina arima aberatsez bizi zena.

Ez dit aberastasunak hunkitzen,
ezta luxuz betetako etxe baten barruan
bakardadean itzaltzen den bizitzak ere.
Zer balio du dena edukitzeak,
bihotza partekatzeko inor ez baduzu?

Dagoeneko ez ditut bilatzen
munduko txaloak,
ezta besteen onespenaren beharra ere.
Ez dut zertan inori frogatu nor naizen,
bizitzak berak erakutsi baitit
nire egia, nire zauriak eta nire indarra.

Nire altxorra ez dago pilatutako ondasunetan,
ezta lortutako garaipenetan ere.
Nire altxorra maite izan ditudan pertsonak dira,
nire ondoan geratu direnak,
nirekin barre egin eta negar egin dutenak,
eta, agian jakin gabe,
nire bizitzari zentzua eman diotenak.

Izan ere, urteak aurrera doaz,
gorputza nekatu egiten da,
eta amets batzuk bidean geratzen dira...

Nire ondarea da nire benetako altxorra,
benetakoa eta bakarra.

Resumen en castellano:
A los 67 años uno empieza a comprender, que la vida no se mide por lo que logró tener, se mide por los abrazos que todavía puedes dar, por los amigos que quedan cuando otros se van. Aprendí que tener la razón no siempre vale una discusión, porque hay batallas que se ganan y aún así dejan destrucción. Aprendí que el tiempo pasa más rápido de lo que creí, ayer soñaba con el futuro y hoy recuerdo lo que viví. A mi ya no me impresiona el dinero, ni los títulos ni el poder, me impresiona una persona que sepa agradecer, me impresionan quienes ayudan y no para ganar, quienes te llaman y no porque van a necesitar. He visto amistades y amores eternos, que duraron un único verano. He visto gente muy pobre con riqueza en el corazón. No me apena un adinerado muriendo en la soledad de su salón. Yo ya no busco aplausos ni aprobación de los demás, mi legado es mi tesoro, lo único que pueedo dejaros cuando me vaya sin nada.

martes, 3 de noviembre de 2026

Bizitzan, bost norabidetan begiratu

Japoniar esaera zahar batek dio bizitzan bost norabidetan begiratu behar dugula. Eta, barru-barrutik ulertzen duzunean, bizitzeko modu eder bat aurkitzen duzu.

Begiratu aurrera, zure ametsak non dauden ez ahazteko, eta bihotzak marraztutako bidea gal ez dezazun.

Begiratu atzera, zure sustraiak non dauden gogoratzeko, atzera utzitako urratsak, gainditutako zauriak
eta erortzean berriro altxatzeko izan zenuen indarra.

Begiratu behera, zure bidean inor zapaldu ez dezazun, zure urratsak sendoak izan arren, gogoratu besteen bihotzak ere zureak bezain hauskor direla.

Begiratu alboetara, zure ondoan nor dagoen benetan ikusteko; ekaitzak jotzen duenean alde egiten ez duena, isiltasunean ere zurekin geratzen dena, eta zure poza bere egiten duena.

Eta begiratu gora, bizitza ez baita beti guk amestu bezala gertatzen. Batzuetan, beste bide batzuk marrazten ari garen bitartean, bizitzak berak eskaintzen dizkigu une ederrenak, besarkadarik sakonenak eta inoiz ahaztuko ez ditugun oroitzapenak.

Izan ere, bizitza ez da soilik noraino iristen garen, baizik eta bidean zenbat maite dugun, zenbat ikasten dugun eta zenbat bihotz ukitzen ditugun.

Eta, azken batean, bizitzaren edertasuna ez dago helmugan, bidean aurkitzen dugun horretan baizik.


Resumen en castellano:

Hay una reflexión japonesa que dice que en la vida hay que mirar en cinco direcciones: Hacia delante, para no olvidar hacia dónde vas. Hacia atrás, para recordar de donde vienes y todo lo que ya superaste. Hacia abajo para no pisotear a nadie mientras avanzas. Hacia los lados, para saber quién camina contigo de verdad. Y hacia arriba para no olvidar que existe un dios... (¿?)

Bizitzaren irakaspenak

Jakintsu batek behin esan zuen:

Erori egin behar da, altxatzea zenbat kostatzen den ikasteko.

Bakardadea ezagutu behar da, konpainia zein preziatua den sentitzeko.

Eta larritasunaren malkoak isuri behar dira, irribarrearen edertasuna bihotzez ulertzeko.

Gogoan izan: ezer ez da alferrik gertatzen.

Bizitzak beti gordetzen du arrazoiren bat bere bide bihurgunetsuetan. Eta ate bat zure aurrean ixten denean, beste bat irekitzen da, itxaropen berri baten argia ekarriz.

Resumen en castellano:
Un sabio dijo: Debes caer para saber lo que cuesta levantarse; debes quedarte solo para saber apreciar la compañía y debes llorar de angustia para saber lo bonito que es reír. Recuerda que todo pasa por algo y que cuando una puerta se cierra, hay otra que se abre.

"¿Dónde están los besos que te debo? ("Salir" - Extremoduro) GAUERDIKO POEMAK - XIX

Zu, hainbeste zalantzaz nazkatuta,
ni, haizeari galdezka aspertuta.

Zu, ilargia non ezagutu nuen galdetzen?
Ni? Zer demontre egiten dudan denborarekin?

— Atera, edan, betiko kontuak,
mila marra sartu, jendearekin hitz egin,
ohera iritsi eta... arraioa, zer kaka!
zu gabe.

Lurretik ere ez dut zapaltzen,
hodeiak ere ikaratuta ihes doaz.
Ez dakit zure muxuak diren
ala gorantz naraman tripi hau.

Jada ez dut ezer gogoratzen,
dena kolorez beteta zegoen.
Non ote daude muxuak?
— Loreek bereganatu dituzte.

Atera, edan, betiko kontuak,
mila marra sartu, jendearekin hitz egin,
ohera iritsi eta, arraioa, zer kaka,
zu gabe.
Eta hurrengo egunean...

Etxera iristean, agurtzen naute:
— Aizu! Nora zoaz, kabroi?
Non sartu zara?

— Ziurtatzen dizut ez naizela gehiegi ibili,
ez dudala denbora alferrik galdu,
gastatu egin dudala,
honetan:

Atera, edan, betiko kontuak,
mila marra sartu, jendearekin hitz egin,
ohera iritsi eta, arraioa, zer kaka,
zu gabe.
Eta hurrengo egunean...

Batzuentzat bizitzea galopatzea da,
orduz, minutuz eta segundoz
harriztatutako bide batean barrena.

Ni apalagoa naiz,
eta segundo baten azken hasperenetik
sortzen den olatuak
kulunkatuta eramatea baino ez dut nahi,
hurrengora arte.
ROBE, siempre ROBE, 
ROBE, para siempre ROBE.
ROBE, eterno ROBE.

lunes, 2 de noviembre de 2026

"La vereda de la puerta de atrás" GAUERDIKO POEMAK - XVIII


Zure zain egoteko bidea
ondo prestatu ez banu,
deskonektatuta nengokeen,
kanpotik zu begiratzera kondenatua,
eguzkiak laztan zintzan uztera.

Eta nire bizitza eskailera bat balitz,
bizitza osoa eman dut
hurrengo mailaren bila,
teilatuan zaudela sinetsita,
ni iritsiko ote naizen zain.

Eta atzeko ateko bidea baztertu,
handik ikusi bainintzen zu alde egiten,
ureztagailu baten antzera,
belarrak berriz ernetzera behartzen duena.
Eta orain, dena zelai bihurtu da.

Haren soldaduak zurezko loreak dira,
nire armadak ez du banderarik,
bihotz bakarra baino ez.
Sasi artean bizitzera kondenatua,
kotoizko loreak ereiten.

Heriotza traidoreak harrapatzen banau,
eta guztiz banandu aurretik
kutxa baten barruan ikusten badut neure burua,
zakila kanpoan dudala lurpera nazatela,
sagu batek jan dezan.

Eta nire telebistaren barruan
jendea hiltzen da ordu oro.
Abesti bat entzun nahi nuke,
zentzugabekeriez hitz egiten ez duena,
maitasuna ez dela soberan esaten duena,
eta baietz batekin hasten dena,
ez ezetz batekin.

Eta atzeko ateko bidea baztertu,
handik ikusi bainintzen zu alde egiten,
ureztagailu baten antzera,
belarrak berriz ernetzera behartzen duena.
Eta orain, dena zelai bihurtu da.

Batzuetan nire ahotsak zer dioen
ez duzula ulertzen esaten duzu.
Nola nahi duzu zure zilborrean bizi nadin,
hatz artean lore bat hegan ihes egiten badit?
Eta loreak berak marrazten du bidea.

Batzuetan nire ahotsak zer dioen
ez duzula ulertzen esaten duzu.
Nola nahi duzu nik jakitea zer ari naizen esaten,
hatz artean lore bat hegan ihes egiten badit?
Eta nik hari uzten diot
nire bidea markatzen.
"Y si fuera mi vida una escalerame la he pasado enterabuscando el siguiente escalónconvencido que estás en el tejadoesperando a ver si llego yo".

Esa es mi estrofa preferida de "La vereda de la puerta de atrás", aunque también me gusta muchísimo esta otra:
"Sus soldados son flores de maderami ejército no tiene banderas, solo un corazóncondenado a vivir entre malezasembrando flores de algodón".

"Standby" GAUERDIKO POEMAK - XVII

IZARREKIN AMETSETAN

Izar bati begira bizi da,
beti zain, itxaropenari helduta.
Gauez ginebra edaten du,
harekin elkartzeko asmoz.

Bere buru-hezurrarekin egiten du amets,
eta txakur bat dator, hura eramatera.
Amesgaiztoak urruntzen ditu,
zulo batean utziz
lore hori batzuk,
haren ilea gogoratzeko.

Harekin amets egiten du,
eta infernuan haren zain badago,
zure suan urtu nahi nuke,
argizarizkoa banintz bezala.

Maletak egin aurretik,
eta bizitza nasen artean igaro aurretik,
saguak sartzen uzten ditu,
norbaitek haren zain egon dezan.

Bere adatsarekin egiten du amets,
eta haizea dator, hura eramatera.
Eta ordutik hona,
burua hegan egin nahian baino ez dauka.

Garagardo horia edaten du,
haren ilea gogoratzeko.

Izarrak amets egiten du,
beti zain, itxaropenari helduta.
Botila berriro hartzen du,
eta gauak esna igarotzen ditu.

Harekin amets egiten du,
eta infernuan haren zain badago,
zure suan urtu nahi nuke,
argizarizkoa banintz bezala.

Izarrak amets egiten du,
beti zain, itxaropenari helduta.
Botila berriro hartzen du,
gauak esna igarotzen ditu.

Beti zain, itxaropenari helduta.
Beti zain, itxaropenari helduta.
Beti zain, itxaropenari helduta.

Zorabio ematen dit puntu hilak eta atzera-martxak,
auto-ilaren artean bizitzeak,
balazta automatikoek eta gasolio-usainak.

Larritu egiten nau begiraden gurutzatzeak,
hitzen noranzko bikoitzak
eta semaforoen keinu lizunak.

Presak eta estilo falta dira nire hondamendia,
nahitaezko bideak,
igande arratsaldeak,
eta baita lerro zuzenak ere.

Amorrarazi egiten naute zalantzarik ez dutenek,
eta beren idealak besteen gainetik jartzen dituztenek.

Nekatu egiten nau hainbeste trafikoak,
hainbeste zentzugabekeriak,
itsasoaren aurrean geldi,
mundua biraka ari den bitartean.

ROBE, siempre ROBE, 
ROBE, para siempre ROBE.
ROBE, eterno ROBE.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...