Zein sakona den Franz Kafkaren
gogoeta hau:
«Nire buruaz lotsatu nintzen,
konturatu nintzenean bizitza maskara-festa bat dela eta ni nire benetako
aurpegiarekin bertan parte hartu nuela».
Kafkak gogorarazten digu zein
zaurgarri bihur gaitezkeen benetakoak izateagatik, itxurakeriaz beteriko mundu
honetan. Asmoak ezkutatzen dituzten aurpegiz, mina disimulatzen duten
irribarrez eta dena esaten ez duten hitzez inguratuta bizi gara. Eta,
bat-batean, oharkabean, gure benetako aurpegia erakusten dugu: maskararik gabe,
agerian, garen bezalaxe.
Ausardia-ekintza da, baina
inozentzia-puntu bat ere badu; izan ere, itxurakerien dantza horretan,
benetakoa izateak gaizki ulertuak, minduak edota baztertuak izateko arriskua
dakar.
Lotsa kontraste horretatik sortzen da: batzuek beren ahuleziak ezkutatzen dituzten bitartean, guk geureak agerian uzten ditugu. Agian, lotsa hori ez da ahulezia, indarra baizik. Benetako aurpegiarekin parte hartzea hipokrisiaren aurkako oihu isila da, benetakotasunak baduela inongo maskarak imitatu ezin duen distira gogorarazten digun mezua.
Qué profundo fue cuando Franz Kafka escribio:
"Sentí vergüenza de mi mismo cuando me di cuenta de que la vida es una fiesta de máscaras y yo participé con mi rostro verdadero."
Kazka nos recuerda lo vulnerable que es ser auténtico en un mundo lleno de apariencias. Vivimos rodeados de rostros que esconden intenciones, de sonrisas que disimulan dolor, de palabras que no lo dicen todo. Y, entonces, sin aviso, mostramos nuestro verdadero rostro, sin máscaras, expuesto, real.
Es un acto de valentía, pero también de ingenuidad, porque, en medio del baile de las apariencias, ser genuino es arriesgarse a ser incomprendido, herido o, incluso, rechazado.
La vergüenza nace del contraste: mientras unos protegen sus fragilidades, nosotros mostramos las nuestras. Porque, tal vez, esa vergüenza no sea debilidad, sino poder. Participar con el rostro verdadero es un grito silencioso contra la hipocresía, un recordatorio de que la autenticidad tiene un brillo que ninguna máscara puede imitar.
Begiratu aurrera, zure ametsak non dauden ez ahazteko, eta bihotzak marraztutako bidea gal ez dezazun.
Begiratu behera, zure bidean inor zapaldu ez dezazun, zure urratsak sendoak izan arren, gogoratu besteen bihotzak ere zureak bezain hauskor direla.
Begiratu alboetara, zure ondoan nor dagoen benetan ikusteko; ekaitzak jotzen duenean alde egiten ez duena, isiltasunean ere zurekin geratzen dena, eta zure poza bere egiten duena.
Eta begiratu gora, bizitza ez baita beti guk amestu bezala gertatzen. Batzuetan, beste bide batzuk marrazten ari garen bitartean, bizitzak berak eskaintzen dizkigu une ederrenak, besarkadarik sakonenak eta inoiz ahaztuko ez ditugun oroitzapenak.
Izan ere, bizitza ez da soilik noraino iristen garen, baizik eta bidean zenbat maite dugun, zenbat ikasten dugun eta zenbat bihotz ukitzen ditugun.
Eta, azken batean, bizitzaren edertasuna ez dago helmugan, bidean aurkitzen dugun horretan baizik.
Hay una reflexión japonesa que dice que en la vida hay que mirar en cinco direcciones: Hacia delante, para no olvidar hacia dónde vas. Hacia atrás, para recordar de donde vienes y todo lo que ya superaste. Hacia abajo para no pisotear a nadie mientras avanzas. Hacia los lados, para saber quién camina contigo de verdad. Y hacia arriba para no olvidar que existe un dios... (¿?)
Jakintsu batek behin esan zuen:
IZARREKIN AMETSETAN
Zorabio ematen dit puntu hilak eta atzera-martxak,
auto-ilaren artean bizitzeak,
balazta automatikoek eta gasolio-usainak.
Larritu egiten nau begiraden gurutzatzeak,
hitzen noranzko bikoitzak
eta semaforoen keinu lizunak.
Presak eta estilo falta dira nire hondamendia,
nahitaezko bideak,
igande arratsaldeak,
eta baita lerro zuzenak ere.
Amorrarazi egiten naute zalantzarik ez dutenek,
eta beren idealak besteen gainetik jartzen dituztenek.
Nekatu egiten nau hainbeste trafikoak,
hainbeste zentzugabekeriak,
itsasoaren aurrean geldi,
mundua biraka ari den bitartean.
Hemen nauzu berriro…
Besoak nekatuta, zure soldadua naiz…
Hemen nauzu berriro…
