Agian, bizitza ibai baten antzekoa da.
Hasieran, ur-hari txiki bat besterik ez gara. Errekasto bat, lotsati jaiotzen dena, ia nora joan behar duen jakin gabe. Horrela iristen gara mundura: txiki, ahul, besteen beharra dugula, eta pixkanaka gure inguruko guztia ezagutzen hasiz.
Gero hazten gara, eta errekasto hura errekatxo bihurtzen da. Ibiltzen, korrika egiten, jolasten, galdetzen eta deskubritzen ikasten dugu. Bizitza erritmoa hartzen hasten da, eta guk ere bai.
Nerabezaroa iristen da, eta ura urduriago bihurtzen da. Ibaibidea zabaldu egiten da, lehen bihurguneak eta lehen oztopoak agertzen dira. Gure bidea aurkitu nahi dugu, batzuetan harrien kontra talka egiten dugu, eta beste batzuetan korronteak eramaten uzten diogu geure buruari.
Eta gaztaroa iristen da. Dagoeneko indarrez betetako ibaia gara, energiaz, ametsez eta egiteko ditugun bideez beterik. Azkar egiten dugu aurrera, haranak zeharkatzen ditugu, zerumugak bilatzen ditugu, eta bidaia amaigabea izango dela pentsatzen dugu.
Gero helduaroa dator. Ibaiak bere ibilgua ezagutzen ikasi du. Oraindik indarra badu, baina badaki bidea ez dela beti zuzena. Bihurguneak, desbideratzeak, ur-gune lasaiak eta ura gelditu dela dirudien uneak ere badaude.
Eta egun batean, zahartu egiten gara.
Ibaia ere aldatzen dela dirudi orduan. Jada ez du korrika egiteko beharrik. Lasaiagoa bihurtzen da, sakonagoa, agian zabalagoa ere bai. Atzean utzi ditu harri asko, ekaitz asko eta paisaia asko.
Eta orduan zerbait ulertzen dugu.
Ibai batek ez dio ibai izateari uzten bere forma aldatzen duelako.
Eta guk ere ez diogu geu izateari uzten gure adina aldatzen delako.
Izan ginen haurra, amets egiten zuen nerabea, mundua jan nahi zuen gaztea, bere bidea eraiki zuen heldua eta orain paisaiari begiratzen dion adineko pertsona istorio beraren parte dira.
Agian zahartzea ez da indarra galtzea, baizik eta beste modu batera isurtzen ikastea.
Azken batean, ibaiak bezala, guztiok dugu helmuga bat.
Eta hara bidean goazen bitartean, gure zati bat uzten dugu bazter bakoitzean, harri bakoitzean, herri bakoitzean, zeharkatzen dugun baso bakoitzean.
Itsasora iritsi arte.
Eta agian orduan konturatuko gara inoiz ez zela helmugara iristea bakarrik.
Bidaiaz gozatzea zen kontua.
Ibaiak beti daki non dagoen itsasoa.
Batzuetan korronteak eramaten utzi behar diogu geure buruari, bizitzak nora eramaten gaituen jakiteko.
Somos como los ríos: nacemos pequeños, crecemos entre piedras, aprendemos a sortear obstáculos, atravesamos paisajes y, cuando llega el momento, comprendemos que toda nuestra vida no ha sido más que un viaje hacia el mar.











