Haixeder
Beti zain, beti bila
sábado, 10 de octubre de 2026
sábado, 3 de octubre de 2026
Las cruces de los acantilados
Hay acantilados que parecen guardar demasiadas historias tristes.
Entre sus piedras aparecen cruces, lápidas y epitafios, fotografías, flores… pequeños homenajes colocados allí por quienes un día perdieron a alguien frente al mar. Nombres grabados en una piedra para que el tiempo no los borre. Flores que el viento mueve y que alguien vuelve a colocar cuando regresan al lugar.
Porque detrás de cada cruz hay una persona. Un padre, un hermano, un hijo, un amigo. Alguien que un día salió de casa y no volvió.
Pescar es también esperar. Esperar una picada, observar el movimiento del agua, conocer el viento, interpretar las olas, buscar entre las rocas ese lugar donde quizá el mar quiera concedernos algo.
Para unos es un deporte. Para muchos es una afición. Para otros, una forma de vida. Para algunos, simplemente una manera de escapar durante unas horas del ruido de todos los días. Pero el mar no entiende de aficiones. El mar es el mismo para todos. El mar puede ser hermoso y, al mismo tiempo, traicionero.
Después queda el silencio.
El mar continúa entrando y saliendo. Las olas siguen golpeando las rocas. El viento sigue recorriendo los acantilados. Los días siguen pasando como si nada hubiera sucedido. Pero para quienes se quedan, ya nada vuelve a ser igual, porque la muerte termina con una vida, pero no termina con el dolor de quienes la amaban. Quienes se quedan recuerdan.
Preguntas que no tienen respuesta y que, sin embargo, pueden acompañar durante toda una vida.
Quizá por eso los acantilados están llenos de cruces.
No solamente para recordar a quienes murieron, sino para recordarnos a los que seguimos aquí que detrás de cada nombre hay una historia, una familia y una ausencia.
Pero mientras alguien vuelva a aquel lugar, mientras alguien coloque una flor, mientras alguien pronuncie aquel nombre, esa persona seguirá estando un poco entre nosotros. Quizá por eso, cuando caminemos junto a un acantilado y encontremos una cruz, una placa o unas flores, deberíamos detenernos un instante. No sabemos quién fue aquella persona. Pero alguien sí la conoció. Alguien la quiso. Alguien todavía la echa de menos, porque por mucho que el mar borre las huellas de las rocas, nunca consigue llevarse del todo.
La pesca enseña algo que la vida también sabe: no todo depende de nosotros.
Frente al mar, la paciencia es una virtud; frente al acantilado, la prudencia es una obligación.
miércoles, 30 de septiembre de 2026
Lugares, momentos y personas
Hay lugares que permanecen en la memoria y que, con el paso del tiempo, se vuelven especiales. Puede ser una playa, un sendero de montaña, la terraza de un bar, un bosque de hayas, una sala de cine, un frontón o un pequeño camping junto al mar.
Del mismo modo, también hay momentos que quedan guardados en nuestra memoria y que se vuelven especiales: una noche de verano, un atardecer de otoño, un amanecer de primavera o una nevada de invierno.
Todos esos lugares y momentos pasan a formar parte de nuestra vida. Con el paso de los años, quizá nos parezcan cada vez más especiales. Pero yo creo que hay algo todavía más importante.
Las sonrisas compartidas con ellas, las conversaciones, los abrazos, los silencios, los sueños y las experiencias vividas juntos son los que dan para siempre un significado especial a un lugar o a un momento.
Por eso, quizá, no recordamos solamente los lugares, ni tampoco solamente los momentos.
Recordamos a las personas que estuvieron con nosotros en aquellos lugares y en aquellos momentos.
Y así, un día, un lugar cualquiera se convierte en un lugar especial, y un momento sencillo se transforma en un recuerdo para toda la vida.
Las personas y lo que nos hacen sentir son lo verdaderamente importante, lo que más valor tiene de todo.
El río de la vida
Quizá la vida se parezca mucho a un río.
Al principio apenas somos un pequeño hilo de agua. Un arroyo que nace tímidamente, casi sin saber todavía hacia dónde dirigirse. Así somos cuando llegamos al mundo: pequeños, frágiles, dependientes, descubriendo poco a poco todo lo que nos rodea.
Después crecemos y aquel arroyo se convierte en riachuelo. Aprendemos a caminar, a correr, a jugar, a preguntar, a descubrir. La vida empieza a coger velocidad y nosotros también.
Llega la adolescencia y el agua se vuelve más inquieta. El cauce se ensancha, aparecen las primeras curvas, los primeros obstáculos. Queremos encontrar nuestro propio camino, a veces chocamos contra las piedras y otras veces nos dejamos llevar por la corriente.
Y llega la juventud. Somos ya un río con fuerza, lleno de energía, de sueños y de caminos por recorrer. Avanzamos deprisa, atravesamos valles, buscamos horizontes y pensamos que el viaje será interminable.
Después llega la edad adulta. El río ha aprendido a conocer su cauce. Sigue teniendo fuerza, pero también ha aprendido que no siempre se puede ir en línea recta. Hay meandros, desvíos, remansos y momentos en los que parece que el agua se detiene.
Y un día nos hacemos mayores.
El río también parece cambiar entonces. Ya no necesita correr. Se vuelve más sereno, más profundo, quizá más ancho. Ha aprendido que no todos los caminos tienen que recorrerse deprisa. Ha dejado atrás muchas piedras, muchas tormentas y muchos paisajes.
Y entonces comprendemos algo.
Que un río no deja de ser río porque cambie su forma.
Ni nosotros dejamos de ser nosotros porque cambie nuestra edad.
El arroyo, el riachuelo, el río joven y el río que se acerca al mar son, en realidad, el mismo río.
Como nosotros.
El niño que fuimos, el adolescente que soñaba, el joven que quería comerse el mundo, el adulto que construyó su camino y la persona mayor que contempla ahora el paisaje forman parte de una misma historia.
Quizá envejecer no sea perder fuerza, sino aprender a fluir de otra manera.
Porque al final, como los ríos, todos tenemos un destino.
Y mientras avanzamos hacia él, vamos dejando algo de nosotros en cada orilla, en cada piedra, en cada pueblo, en cada bosque que atravesamos.
Hasta llegar al mar.
Y quizá entonces descubramos que nunca se trató solamente de llegar.
Se trataba de disfrutar del viaje.
Labarrak gurutzez beteta daude
Haien harrien artean gurutzeak, hilarriak, epitafioak, argazkiak, lore-sortak... agertzen dira. Itsasoaren aurrean maite zuten norbait galdu zutenek han jarritako omenaldi txikiak. Harri batean grabatutako izenak, denborak ezaba ez ditzan. Haizeak astintzen dituen loreak, eta norbaitek berriro bere tokian jartzen dituenak, lekura itzultzen den bakoitzean.
Gertaera triste bat gurutze bakoitzaren atzean, pertsona bat dagoelako. Aita bat, anaia bat, seme bat, lagun bat. Egun batean etxetik atera eta itzuli ez zen norbait.
Askorentzat, arrantza kirola da. Beste batzuentzat bizimodua. Eta beste askorentzat zaletasuna, itsasoaren aurrean ordu batzuk emateko modua, harrapaketa pazientziaz itxaroten duten bitartean. Baina guztientzat, amildegi baten ertzean egiten denean, inoiz ahaztu behar ez den arriskua dago. Itsasoa bera da guztiontzat eta itsasoak ez ditu zaletasunak ulertzen. Itsasoa ederra izan daiteke eta, aldi berean, traidorea.
Arrantza ere itxarotea da, uraren mugimendua behatzea, haizea ezagutzea, olatuak interpretatzea; eta amildegi baten ertzetik arrantzan egiten denean, paisaiaren edertasunak ahaztarazi egin diezaguke akats bat garestiegi ordain daitekeen leku batean gaudela.
Eta oinak amildegiaren ertzetik gertuegi daudenean, akats txiki bat zerbait konponezin bihur daiteke. Eta egun lasaia izateko hasi dena tragedia bihur daiteke. Ondoren, isiltasuna geratzen da.
Itsasoa aurrera eta atzera doa. Olatuak haitzen kontra jotzen jarraitzen dute. Haizeak amildegiak zeharkatzen jarraitzen du. Egunek aurrera egiten dute, ezer gertatu izan ez balitz bezala. Baina geratzen direnentzat, ezer ez da berriro berdina izango.
Heriotzak bizitza batekin amaitzen duelako, baina ez duelako hura maite zutenen mina amaitzen. Geratzen direnek gogoratu egiten dute. Goiz hura gogoratzen dute. Egun hura. Ordu hura. Leku hura. Eta askotan zortea madarikatzen dute.
Erantzunik ez duten galderak dira, eta, hala ere, bizitza osoan zehar lagun gaitzakete. Agian horregatik daude amildegiak hainbeste gurutzez beteta. Ez bakarrik hil zirenak gogoratzeko, baizik eta hemen jarraitzen dugunoi gogorarazteko izen bakoitzaren atzean istorio bat, familia bat eta hutsune bat daudela.
Itsasoaren aurrean, naturak beti abisatzen ez duela ulertzen dugu. Edertasunak ere arriskua ezkutatu dezakeela. Eta amildegi baten ertzean, zeruaren eta uraren artean, edozein egun eta tragedia baten arteko distantzia urrats bakarrekoa izan daitekeela.
Horregatik, agian, komeni da une batez gelditzea. Itsasoari begiratzea. Izenak irakurtzea. Eta kostaldean aurkitzen dugun gurutze bakoitza gurutze bat besterik ez dela ez ahaztea. Ez dakigu nor izan zen pertsona hura. Baina norbaitek ezagutu zuen. Norbaitek maite izan zuen. Norbaitek oraindik faltan botatzen du.
Itsasoaren aurrean, gozatu; amildegiaren aurrean, errespetatu.
Itsasoaren aurrean, pazientzia bertutea da; amildegiaren aurrean, zuhurtzia betebeharra.Arrantzak zerbait irakasten digu, bizitzak ere badakiena: dena ez dago gure esku.
martes, 29 de septiembre de 2026
Ibaiak bezala, bizitza bezala
Agian, bizitza ibai baten antzekoa da.
Hasieran, ur-hari txiki bat besterik ez gara. Errekasto bat, lotsati jaiotzen dena, ia nora joan behar duen jakin gabe. Horrela iristen gara mundura: txiki, ahul, besteen beharra dugula, eta pixkanaka gure inguruko guztia ezagutzen hasiz.
Gero hazten gara, eta errekasto hura errekatxo bihurtzen da. Ibiltzen, korrika egiten, jolasten, galdetzen eta deskubritzen ikasten dugu. Bizitza erritmoa hartzen hasten da, eta guk ere bai.
Nerabezaroa iristen da, eta ura urduriago bihurtzen da. Ibaibidea zabaldu egiten da, lehen bihurguneak eta lehen oztopoak agertzen dira. Gure bidea aurkitu nahi dugu, batzuetan harrien kontra talka egiten dugu, eta beste batzuetan korronteak eramaten uzten diogu geure buruari.
Eta gaztaroa iristen da. Dagoeneko indarrez betetako ibaia gara, energiaz, ametsez eta egiteko ditugun bideez beterik. Azkar egiten dugu aurrera, haranak zeharkatzen ditugu, zerumugak bilatzen ditugu, eta bidaia amaigabea izango dela pentsatzen dugu.
Gero helduaroa dator. Ibaiak bere ibilgua ezagutzen ikasi du. Oraindik indarra badu, baina badaki bidea ez dela beti zuzena. Bihurguneak, desbideratzeak, ur-gune lasaiak eta ura gelditu dela dirudien uneak ere badaude.
Eta egun batean, zahartu egiten gara.
Ibaia ere aldatzen dela dirudi orduan. Jada ez du korrika egiteko beharrik. Lasaiagoa bihurtzen da, sakonagoa, agian zabalagoa ere bai. Atzean utzi ditu harri asko, ekaitz asko eta paisaia asko.
Eta orduan zerbait ulertzen dugu.
Ibai batek ez dio ibai izateari uzten bere forma aldatzen duelako.
Eta guk ere ez diogu geu izateari uzten gure adina aldatzen delako.
Izan ginen haurra, amets egiten zuen nerabea, mundua jan nahi zuen gaztea, bere bidea eraiki zuen heldua eta orain paisaiari begiratzen dion adineko pertsona istorio beraren parte dira.
Agian zahartzea ez da indarra galtzea, baizik eta beste modu batera isurtzen ikastea.
Azken batean, ibaiak bezala, guztiok dugu helmuga bat.
Eta hara bidean goazen bitartean, gure zati bat uzten dugu bazter bakoitzean, harri bakoitzean, herri bakoitzean, zeharkatzen dugun baso bakoitzean.
Itsasora iritsi arte.
Eta agian orduan konturatuko gara inoiz ez zela helmugara iristea bakarrik.
Bidaiaz gozatzea zen kontua.
Ibaiak beti daki non dagoen itsasoa.
Batzuetan korronteak eramaten utzi behar diogu geure buruari, bizitzak nora eramaten gaituen jakiteko.
Somos como los ríos: nacemos pequeños, crecemos entre piedras, aprendemos a sortear obstáculos, atravesamos paisajes y, cuando llega el momento, comprendemos que toda nuestra vida no ha sido más que un viaje hacia el mar.
lunes, 28 de septiembre de 2026
Nire lehen 10 GAUERDIKO POEMAK ere zuretzat dira
Eskerrik asko a quienes leeis mis GAUERDIKO POEMAK.
Lekuak, uneak eta pertsonak
Badira lekuak oroimenean geratzen direnak eta, denborarekin, berezi bihurtzen direnak. Hondartza bat izan daiteke, mendiko bide bat, taberna bateko terraza, pagoen baso bat, zinema-areto bat, frontoi bat edo itsasoaren ondoan dagoen kanpin txiki bat.
Era berean, badira uneak ere oroimenean gordetzen direnak eta berezi bihurtzen direnak: udako gau bat, udazkeneko ilunabar bat, udaberriko egunsenti bat edo neguko elurte bat.
Leku eta une horiek guztiak gure bizitzaren zati bihurtzen dira. Urteak igaro ahala, agian, gero eta bereziagoak iruditzen zaizkigu. Baina nik uste dut badagoela zerbait are garrantzitsuagoa.
Lekuak eta uneak benetan berezi eta ahaztezin bihurtzen dituztenak pertsonak dira. Gure bizitzan arrastoa uzten duten pertsonak.
Haiekin partekatutako irribarreak, elkarrizketak, besarkadak, isiluneak, ametsak eta bizipenak dira leku bati edo une bati betiko esanahi berezia ematen diotenak.
Horregatik, agian, ez ditugu lekuak bakarrik gogoratzen, ezta uneak bakarrik ere.
Leku eta une horietan gurekin egon ziren pertsonak gogoratzen ditugu.
Eta horrela, egun batean, leku arrunt bat leku berezi bihurtzen da, eta une soil bat bizitza osorako oroitzapen.
viernes, 18 de septiembre de 2026
"Izarrik ederrena" GAUERDIKO POEMAK - X
"Izarrik ederrena"
Zu zara nire bizitzako izarra,gau ilunetan argitzen didazuna,zeruko izarrik ederrena,inoiz itzaltzen ez den distira.
Zure argia besteei emateko,zeure distira iluntzen duzu,eta mundua argitzen duzun bitartean,zure edertasuna ikusiezina bihurtubegiratzen ez dakiten begietan.
Zu zara nire zerua, nire argia,inoiz itzaliko ez den izarra,nire bihotzean betiko distira,baita nire zoriontasuna.❤️
jueves, 17 de septiembre de 2026
"Marea gora" GAUERDIKO POEMAK - IX
MAREA GORA









