Zierbena, La Arena y Galipa en el alma
Besa la mar la arena con ternura,
como una madre antigua que acaricia al volver,
y en cada ola escucho la voz serena
de mi tierra querida, la que me vio crecer.
Zierbena es raíz, es memoria encendida,
es el abrazo cálido que nunca olvidaré;
llevo su nombre dentro, latiendo con la vida,
como el faro que guía mis pasos al amanecer.
Y allá en La Arena, mi barrio de horizontes,
donde el viento y la sal aprendieron a cantar,
guardé mis sueños niños entre playa y montes,
y aprendí que el amor también sabe esperar.
El frontón fue mi otra escuela de esfuerzo y alegría,
la pala entre las manos, el corazón detrás;
cada golpe en la piedra era un trozo de mi vida,
un eco de la voz de mis amigos de partidos,
a los que siempre voy a recordar.
Naturaleza noble, compañera y refugio,
verde ladera de Punta Lucero, que mira al inmenso azul del mar,
en tu silencio encuentro consuelo y orgullo,
y razones eternas para volverme a levantar.
Porque soy de esta costa, de esta luz y de esta arena,
de la espuma que escribe su canción sobre el litoral;
yo soy de Zierbena y de La Arena,
y soy de Galipa y ondearé su bandera,
símbolo de lucha, valores y libertad.
Aquí descansa el alma cuando el mundo se acelera,
aquí todo es verdad, sencillo y esencial;
la mar, el monte, la pala y mi querida La Arena,
son el mapa de mi amor más puro y más leal.
Zierbena, La Arena eta Galipa bihotzean
Itsasoak hondarra samur musukatzen du,
itzultzean laztantzen duen ama zahar baten gisan,
eta olatu bakoitzean entzuten dut ahots barea
hazten ikusi ninduen nire lur maitearena.
Zierbena sustraia da, oroimen bizia da,
inoiz ahaztuko ez dudan besarkada beroa;
bere izena barruan daramat, bizitzarekin taupaka,
egunsentian nire urratsak gidatzen dituen itsasargia bezala.
Eta han, La Arenan, nire auzo zabalean,
haizeak eta gatzak kantatzen ikasi zuten lekuan,
hondartzaren eta mendien artean gorde nituen
haurtzaroko ametsak,
eta maitasunak ere itxaroten badakiela ikasi nuen.
Frontoia izan zen nire beste eskola,
ahaleginaren eta pozaren eskola;
pala eskuetan, bihotza atzetik beti;
harriaren aurkako kolpe bakoitza nire bizitzaren zati bat zen,
eta partidako lagunen ahotsaren oihartzuna,
beti gogoan izango ditudanak.
Natura zintzoa, bidelagun eta babesleku,
Punta Luzeroko magal berdea, itsasoaren urdin amaigabeari begira,
zure isiltasunean aurkitzen ditut adorea eta harrotasuna,
eta berriro altxatzeko betiko arrazoiak.
Kosta honetakoa naizelako, argi honetakoa eta hondar honetakoa,
itsasbazterrean bere kanta idazten duen aparrarena;
ni Zierbenakoa eta La Arenakoa naiz,
eta Galipakoa ere banaiz, eta haren bandera astinduko dut,
borrokaren, balioen eta askatasunaren ikur.
Hemen atseden hartzen du arimak mundua bizkortzen denean,
hemen dena da egia, xumea eta funtsezkoa;
itsasoa, mendia, pala eta nire La Arena maitea,
nire maitasunik garbienaren eta leialenaren mapa dira.
.jpg)
