jueves, 5 de noviembre de 2026

Itxurazko munduan, benetako izatea

Zein sakona den Franz Kafkaren gogoeta hau:


«Nire buruaz lotsatu nintzen, konturatu nintzenean bizitza maskara-festa bat dela eta ni nire benetako aurpegiarekin bertan parte hartu nuela».


Kafkak gogorarazten digu zein zaurgarri bihur gaitezkeen benetakoak izateagatik, itxurakeriaz beteriko mundu honetan. Asmoak ezkutatzen dituzten aurpegiz, mina disimulatzen duten irribarrez eta dena esaten ez duten hitzez inguratuta bizi gara. Eta, bat-batean, oharkabean, gure benetako aurpegia erakusten dugu: maskararik gabe, agerian, garen bezalaxe.


Ausardia-ekintza da, baina inozentzia-puntu bat ere badu; izan ere, itxurakerien dantza horretan, benetakoa izateak gaizki ulertuak, minduak edota baztertuak izateko arriskua dakar.


Lotsa kontraste horretatik sortzen da: batzuek beren ahuleziak ezkutatzen dituzten bitartean, guk geureak agerian uzten ditugu. Agian, lotsa hori ez da ahulezia, indarra baizik. Benetako aurpegiarekin parte hartzea hipokrisiaren aurkako oihu isila da, benetakotasunak baduela inongo maskarak imitatu ezin duen distira gogorarazten digun mezua.

Qué profundo fue cuando Franz Kafka escribio: 

"Sentí vergüenza de mi mismo cuando me di cuenta de que la vida es una fiesta de máscaras y yo participé con mi rostro verdadero."

Kazka nos recuerda lo vulnerable que es ser auténtico en un mundo lleno de apariencias. Vivimos rodeados de rostros que esconden intenciones, de sonrisas que disimulan dolor, de palabras que no lo dicen todo. Y, entonces, sin aviso, mostramos nuestro verdadero rostro, sin máscaras, expuesto, real. 

Es un acto de valentía, pero también de ingenuidad,  porque, en medio del baile de las apariencias, ser genuino es arriesgarse a ser incomprendido, herido o, incluso, rechazado. 

La vergüenza nace del contraste: mientras unos protegen sus fragilidades, nosotros mostramos las nuestras. Porque, tal vez, esa vergüenza no sea debilidad, sino poder. Participar con el rostro verdadero es un grito  silencioso contra la hipocresía, un recordatorio de que la autenticidad tiene un brillo que ninguna máscara puede imitar.

Reflexión de Andrea Martínez, 
que, casualmente, encontré en su instagram 
y yo me he tomado la licencia de compartiros,
  tras traducirlo a Euskera.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Nota: solo los miembros de este blog pueden publicar comentarios.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...