"¿Dónde están los besos que te debo? ("Salir" - Extremoduro) GAUERDIKO POEMAK - XIX

Zu, hainbeste zalantzaz nazkatuta,

ni, haizeari galdezka aspertuta.

Zu, ilargia non ezagutu nuen galdetzen?

Ni? Zer demontre egiten dudan denborarekin?

— Atera, edan, betiko kontuak,

mila marra sartu, jendearekin hitz egin,

ohera iritsi eta... arraioa, zer kaka!

zu gabe.

Lurretik ere ez dut zapaltzen,

hodeiak ere ikaratuta ihes doaz.

Ez dakit zure muxuak diren

ala gorantz naraman tripi hau.

Jada ez dut ezer gogoratzen,

dena kolorez beteta zegoen.

Non ote daude muxuak?

— Loreek bereganatu dituzte.

Atera, edan, betiko kontuak,

mila marra sartu, jendearekin hitz egin,

ohera iritsi eta, arraioa, zer kaka,

zu gabe.

Eta hurrengo egunean...

Etxera iristean, agurtzen naute:

— Aizu! Nora zoaz, kabroi?

Non sartu zara?

— Ziurtatzen dizut ez naizela gehiegi ibili,

ez dudala denbora alferrik galdu,

gastatu egin dudala,

honetan:

Atera, edan, betiko kontuak,

mila marra sartu, jendearekin hitz egin,

ohera iritsi eta, arraioa, zer kaka,

zu gabe.

Eta hurrengo egunean...

Batzuentzat bizitzea galopatzea da,

orduz, minutuz eta segundoz

harriztatutako bide batean barrena.

Ni apalagoa naiz,

eta segundo baten azken hasperenetik

sortzen den olatuak

kulunkatuta eramatea baino ez dut nahi,

hurrengora arte.

ROBE, siempre ROBE, 

ROBE, para siempre ROBE.

ROBE, eterno ROBE.

"La vereda de la puerta de atrás" GAUERDIKO POEMAK - XVIII

Zure zain egoteko bidea

ondo prestatu ez banu,

deskonektatuta nengokeen,

kanpotik zu begiratzera kondenatua,

eguzkiak laztan zintzan uztera.

Eta nire bizitza eskailera bat balitz,

bizitza osoa eman dut

hurrengo mailaren bila,

teilatuan zaudela sinetsita,

ni iritsiko ote naizen zain.

Eta atzeko ateko bidea baztertu,

handik ikusi bainintzen zu alde egiten,

ureztagailu baten antzera,

belarrak berriz ernetzera behartzen duena.

Eta orain, dena zelai bihurtu da.

Haren soldaduak zurezko loreak dira,

nire armadak ez du banderarik,

bihotz bakarra baino ez.

Sasi artean bizitzera kondenatua,

kotoizko loreak ereiten.

Heriotza traidoreak harrapatzen banau,

eta guztiz banandu aurretik

kutxa baten barruan ikusten badut neure burua,

zakila kanpoan dudala lurpera nazatela,

sagu batek jan dezan.

Eta nire telebistaren barruan

jendea hiltzen da ordu oro.

Abesti bat entzun nahi nuke,

zentzugabekeriez hitz egiten ez duena,

maitasuna ez dela soberan esaten duena,

eta baietz batekin hasten dena,

ez ezetz batekin.

Eta atzeko ateko bidea baztertu,

handik ikusi bainintzen zu alde egiten,

ureztagailu baten antzera,

belarrak berriz ernetzera behartzen duena.

Eta orain, dena zelai bihurtu da.

Batzuetan nire ahotsak zer dioen

ez duzula ulertzen esaten duzu.

Nola nahi duzu zure zilborrean bizi nadin,

hatz artean lore bat hegan ihes egiten badit?

Eta loreak berak marrazten du bidea.

Batzuetan nire ahotsak zer dioen

ez duzula ulertzen esaten duzu.

Nola nahi duzu nik jakitea zer ari naizen esaten,

hatz artean lore bat hegan ihes egiten badit?

Eta nik hari uzten diot

nire bidea markatzen.

"Y si fuera mi vida una escalera
me la he pasado entera
buscando el siguiente escalón
convencido que estás en el tejado
esperando a ver si llego yo".

Esa es mi estrofa preferida de "La vereda de la puerta de atrás", aunque también me gusta muchísimo esta otra:

"Sus soldados son flores de madera
mi ejército no tiene banderas, solo un corazón
condenado a vivir entre maleza
sembrando flores de algodón".

"Standby" GAUERDIKO POEMAK - XVII

IZARREKIN AMETSETAN

Izar bati begira bizi da,

beti zain, itxaropenari helduta.

Gauez ginebra edaten du,

harekin elkartzeko asmoz.

Bere buru-hezurrarekin egiten du amets,

eta txakur bat dator, hura eramatera.

Amesgaiztoak urruntzen ditu,

zulo batean utziz

lore hori batzuk,

haren ilea gogoratzeko.

Harekin amets egiten du,

eta infernuan haren zain badago,

zure suan urtu nahi nuke,

argizarizkoa banintz bezala.

Maletak egin aurretik,

eta bizitza nasen artean igaro aurretik,

saguak sartzen uzten ditu,

norbaitek haren zain egon dezan.

Bere adatsarekin egiten du amets,

eta haizea dator, hura eramatera.

Eta ordutik hona,

burua hegan egin nahian baino ez dauka.

Garagardo horia edaten du,

haren ilea gogoratzeko.

Izarrak amets egiten du,

beti zain, itxaropenari helduta.

Botila berriro hartzen du,

eta gauak esna igarotzen ditu.

Harekin amets egiten du,

eta infernuan haren zain badago,

zure suan urtu nahi nuke,

argizarizkoa banintz bezala.

Izarrak amets egiten du,

beti zain, itxaropenari helduta.

Botila berriro hartzen du,

gauak esna igarotzen ditu.

Beti zain, itxaropenari helduta.

Beti zain, itxaropenari helduta.

Beti zain, itxaropenari helduta.

Zorabio ematen dit puntu hilak eta atzera-martxak,
auto-ilaren artean bizitzeak,
balazta automatikoek eta gasolio-usainak.

Larritu egiten nau begiraden gurutzatzeak,
hitzen noranzko bikoitzak
eta semaforoen keinu lizunak.

Presak eta estilo falta dira nire hondamendia,
nahitaezko bideak,
igande arratsaldeak,
eta baita lerro zuzenak ere.

Amorrarazi egiten naute zalantzarik ez dutenek,
eta beren idealak besteen gainetik jartzen dituztenek.

Nekatu egiten nau hainbeste trafikoak,
hainbeste zentzugabekeriak,
itsasoaren aurrean geldi,
mundua biraka ari den bitartean.

ROBE, siempre ROBE, 

ROBE, para siempre ROBE.

ROBE, eterno ROBE.

"Hiltzen bainaiz" GAUERDIKO POEMAK - XVI

Ez hurbildu hainbeste, ene bihotza,
zure hurbiltasunak arnasa kentzen baitit.
Nire eskuak ere mutu geratu dira,
zure ukituaren oroitzapenean galduta.

Suaren azken txingarrak itzali nahian bizi naiz,

baina zure irribarre bakoitzak berriz pizten du sua,

eta besarkada bakoitzaren amaieran

min gozo bat uzten didazu ariman margotuta.

Bat-batean, «maite zaitut» sortu zitzaidan ezpainetan,

baina itxaroteko esan nion bihotzari,

oraindik goizegi ote zen beldurrez.

Zure ahotsa nahikoa zait,

hasperen xume bat besterik ez bada ere,

itzalita neuzkan argiak pizteko,

ahaztuta nituen ametsak esnatzeko.

Ai, ez zaitez joan ardoa agortzen denean,

utz diezaiogun gauari gurekin jarraitzen.

Geratu zaitez nire ondoan,

oraindik esan gabeko hitz asko baititut.

Isilik hainbeste sufritzeagatik hiltzen bainaiz,

hiltzen bainaiz,

muxuz zu jateko gogo biziz hiltzen bainaiz.

"Neska berdez jantzia" GAUERDIKO POEMAK - XV

NESKA BERDEZ JANTZIA

Erantzuna beti izango da horrelakoa,
ez dago beste aukerarik,
egongo balitz, ez litzaidake gustatuko;
leihotik begiratu hiriari,
kafetegitik
eta irribarre egiteko esaten dit.

Badakit oparitu nahiko lituzkeela

bere botere magikoak,

besteen pare izateko,

mundu honetan berdin sentitzeko.

Emakume berdez jantzia

bere jantzia berriz soinean,

nire bila dator berriro,

iluntasunetik salbatzera.

Zer gertatuko da balek

errebote egiteari uzten diotenean?

Gaiztoak gu baino indartsuagoak badira,

hegan egitea amets bihurtzen bada,

eta gure sekretuak haizatzen badira?

Emaidazu, bada, seinale bat,

nik mozorro bat bilatuko dut,

Gau Beltzako amets bat,

kolorez eta magiaz jantzia.

Ganbaran aurkituko dugu zerbait,

ahaztutako ametsen artean.

eta hitz ematen dizut, bihotzez,

ez dizudala biderik oztopatuko.