"Hiltzen bainaiz" GAUERDIKO POEMAK - XVI

Ez hurbildu hainbeste, ene bihotza,
zure hurbiltasunak arnasa kentzen baitit.
Nire eskuak ere mutu geratu dira,
zure ukituaren oroitzapenean galduta.

Suaren azken txingarrak itzali nahian bizi naiz,

baina zure irribarre bakoitzak berriz pizten du sua,

eta besarkada bakoitzaren amaieran

min gozo bat uzten didazu ariman margotuta.

Bat-batean, «maite zaitut» sortu zitzaidan ezpainetan,

baina itxaroteko esan nion bihotzari,

oraindik goizegi ote zen beldurrez.

Zure ahotsa nahikoa zait,

hasperen xume bat besterik ez bada ere,

itzalita neuzkan argiak pizteko,

ahaztuta nituen ametsak esnatzeko.

Ai, ez zaitez joan ardoa agortzen denean,

utz diezaiogun gauari gurekin jarraitzen.

Geratu zaitez nire ondoan,

oraindik esan gabeko hitz asko baititut.

Isilik hainbeste sufritzeagatik hiltzen bainaiz,

hiltzen bainaiz,

muxuz zu jateko gogo biziz hiltzen bainaiz.