67 urterekin...

67 urterekin hasten da bihotza ulertzen

bizitza ez dela neurtzen

esku artean izan dugunaren arabera,

baizik eta besarkatu ditugunen arabera,

oraindik eman ditzakegun besarkaden arabera,

eta bizitzak urrundu arren

gure bihotzean betiko geratzen diren lagunen arabera.

Ikasi dut arrazoia izateak

ez duela beti merezi eztabaidan galtzea;

badirela irabazten diren borrokak

baina ariman zauri sakonak uzten dituztenak.

Batzuetan, bakea da garaipenik ederrena,

eta isiltasuna, hitzik zentzuzkoena.

Ikasi dut denbora

uste baino azkarrago doala;

atzo, etorkizunarekin amesten nuen,

eta gaur, atzean utzitako bizitzari begiratzen diot,

bihotza oroitzapenez beteta,

eta arima bizitako uneen oihartzunez.

Dagoeneko ez naute txunditzen

diruak, tituluek, ezta botereak ere.

Bihotz oneko pertsonak hunkitzen naute,

eskertzen dakitenak,

ezer espero gabe eskua luzatzen dutenak,

eta zerbait behar dutelako ez,

zurekin egon nahi dutelako deitzen dizutenak.

Betiko izango zirela uste nuen

adiskidetasunak eta maitasunak ezagutu ditut,

uda bakar baten iraupena izan zutenak.

Eta, aldiz, bihotzean mundu oso bat zeramaten

jende apala ere ezagutu dut,

esku hutsik baina arima aberatsez bizi zena.

Ez dit aberastasunak hunkitzen,

ezta luxuz betetako etxe baten barruan

bakardadean itzaltzen den bizitzak ere.

Zer balio du dena edukitzeak,

bihotza partekatzeko inor ez baduzu?

Dagoeneko ez ditut bilatzen

munduko txaloak,

ezta besteen onespenaren beharra ere.

Ez dut zertan inori frogatu nor naizen,

bizitzak berak erakutsi baitit

nire egia, nire zauriak eta nire indarra.

Nire altxorra ez dago pilatutako ondasunetan,

ezta lortutako garaipenetan ere.

Nire altxorra maite izan ditudan pertsonak dira,

nire ondoan geratu direnak,

nirekin barre egin eta negar egin dutenak,

eta, agian jakin gabe,

nire bizitzari zentzua eman diotenak.

Izan ere, urteak aurrera doaz,

gorputza nekatu egiten da,

eta amets batzuk bidean geratzen dira...

Nire ondarea da nire benetako altxorra,

benetakoa eta bakarra.

Resumen en castellano:

A los 67 años uno empieza a comprender, que la vida no se mide por lo que logró tener, se mide por los abrazos que todavía puedes dar, por los amigos que quedan cuando otros se van. Aprendí que tener la razón no siempre vale una discusión, porque hay batallas que se ganan y aún así dejan destrucción. Aprendí que el tiempo pasa más rápido de lo que creí, ayer soñaba con el futuro y hoy recuerdo lo que viví. A mi ya no me impresiona el dinero, ni los títulos ni el poder, me impresiona una persona que sepa agradecer, me impresionan quienes ayudan y no para ganar, quienes te llaman y no porque van a necesitar. He visto amistades y amores eternos, que duraron un único verano. He visto gente muy pobre con riqueza en el corazón. No me apena un adinerado muriendo en la soledad de su salón. Yo ya no busco aplausos ni aprobación de los demás, mi legado es mi tesoro, lo único que pueedo dejaros cuando me vaya sin nada.