"La vereda de la puerta de atrás" GAUERDIKO POEMAK - XVIII

Zure zain egoteko bidea

ondo prestatu ez banu,

deskonektatuta nengokeen,

kanpotik zu begiratzera kondenatua,

eguzkiak laztan zintzan uztera.

Eta nire bizitza eskailera bat balitz,

bizitza osoa eman dut

hurrengo mailaren bila,

teilatuan zaudela sinetsita,

ni iritsiko ote naizen zain.

Eta atzeko ateko bidea baztertu,

handik ikusi bainintzen zu alde egiten,

ureztagailu baten antzera,

belarrak berriz ernetzera behartzen duena.

Eta orain, dena zelai bihurtu da.

Haren soldaduak zurezko loreak dira,

nire armadak ez du banderarik,

bihotz bakarra baino ez.

Sasi artean bizitzera kondenatua,

kotoizko loreak ereiten.

Heriotza traidoreak harrapatzen banau,

eta guztiz banandu aurretik

kutxa baten barruan ikusten badut neure burua,

zakila kanpoan dudala lurpera nazatela,

sagu batek jan dezan.

Eta nire telebistaren barruan

jendea hiltzen da ordu oro.

Abesti bat entzun nahi nuke,

zentzugabekeriez hitz egiten ez duena,

maitasuna ez dela soberan esaten duena,

eta baietz batekin hasten dena,

ez ezetz batekin.

Eta atzeko ateko bidea baztertu,

handik ikusi bainintzen zu alde egiten,

ureztagailu baten antzera,

belarrak berriz ernetzera behartzen duena.

Eta orain, dena zelai bihurtu da.

Batzuetan nire ahotsak zer dioen

ez duzula ulertzen esaten duzu.

Nola nahi duzu zure zilborrean bizi nadin,

hatz artean lore bat hegan ihes egiten badit?

Eta loreak berak marrazten du bidea.

Batzuetan nire ahotsak zer dioen

ez duzula ulertzen esaten duzu.

Nola nahi duzu nik jakitea zer ari naizen esaten,

hatz artean lore bat hegan ihes egiten badit?

Eta nik hari uzten diot

nire bidea markatzen.

"Y si fuera mi vida una escalera
me la he pasado entera
buscando el siguiente escalón
convencido que estás en el tejado
esperando a ver si llego yo".

Esa es mi estrofa preferida de "La vereda de la puerta de atrás", aunque también me gusta muchísimo esta otra:

"Sus soldados son flores de madera
mi ejército no tiene banderas, solo un corazón
condenado a vivir entre maleza
sembrando flores de algodón".